و اکنون در منايي، ابراهيمي، و اسماعيلت را به قربانگاه آورده اي اسماعيل تو کيست؟ چيست؟ مقامت؟ آبرويت؟ موقعيتت، شغلت؟ پولت؟ خانه ات؟ املاكت؟ ... ؟
اين را تو خود مي داني، تو خود آن را، او را – هر چه هست و هر که هست – بايد به منا آوري و براي قرباني، انتخاب کني، من فقط مي توانم " نشانيها " يش را به تو بدهم:
آنچه تو را، در راه ايمان ضعيف مي کند، آنچه تو را در "رفتن"، به "ماندن" مي خواند، آنچه تو را، در راه "مسئوليت" به ترديد مي افکند، آنچه تو را به خود بسته است و نگه داشته است، آنچه دلبستگي اش نمي گذارد تا " پيام" را بشنوي، تا حقيقت را اعتراف کني، آنچه ترا به "فرار" مي خواند آنچه ترا به توجيه و تاويل هاي مصلحت جويانه مي کشاند، و عشق به او، کور و کرت مي کند ابراهيمي و "ضعف اسماعيلي" ات، ترا بازيچه ابليس مي سازد. در قله بلند شرفي و سراپا فخر و فضيلت، در زندگي ات تنها يک چيز هست که براي بدست آوردنش، از بلندي فرود مي آيي، براي از دست ندادنش، همه دستاوردهاي ابراهيم وارت را از دست مي دهي، او اسماعيل توست، اسماعيل تو ممکن است يک شخص باشد، يا يک شيء، يا يک حالت، يک وضع، و حتی، يک " نقطه ضعف"!

                                                       عیدتان مبارک

سایت هواشناسی که در این پست حضورتان معرفی شده است، در طول سه سال برای اطلاعات هواشناسی مراجعه میکردم تقریبا" تمامی پیش بینی هایش در مورد منطقه ای که هستم درست بود .

آدرس سایت:https://www.fnmoc.navy.mil/public

صفحه مناطق و قاره ها

swasia

پیرامون ما همواره حوادثی در شرف تکوین اند ؛ برخی بر ما مقدمند برخی منطبق و برخی متاخر . برخی مطلوبند برخی نامطلوب . آنچه نامطلوب است گاهی توسط انسان قابل تصرف و تغییر است و گاهی خیر...
 
همه ناملایمات قادر نیستند برای ما تولید رنج کنند چرا که انسان به واسطه ی درک و انعطاف خدادادش بسیاری از سختی های پیرامونش را هضم کرده و با آنها همزیستی ایجاد می کند یا به قولی به آنها عادت کرده و از حضورشان رنج نمی برد ؛ کمبودها و کاستی ها را می پذیرد و با وضع موجود منطبق شده سعی می کند از آنچه در اختیار دارد بهره ی مطلوب ببرد.
 
به اعتقادمن تنها ناملایماتی می توانند موجب رنج آدمی شوند که فراتر از درک او باشند...
رنج یعنی ناتوانی ما در درک هستی .
 
بزرگی می گفت :رنج ودرد با همه بزرگی قدرت ندارد یک انسان خسته رادرخود فروکوبد...به من می گفت : به خودت مباهات کن زندگی دید می توانی به او لگام بزنی  تو را به مبارزه فراخواند ؛ به هیچ قیمتی به این میدان پشت نکن؛ تو زندگی راتهدید کردی انقدر قدرتمند بودی که  لایق این میدان باشی ...
 
بدان رنج چیزی جز بهانه ای برای سنجش میزان قدرت ما نیست .
 
خداوند درمورد کسانی که انتخابشان کرده بسیار سختگیر است.
 
آنچه کرم ابریشم پایان دنیا میداند
 
برای پروانه آغاز زندگیست.
 
به اعتقاد من آستانه احساس رنج در انسانها متناسب با توانایی درک کردن(انعطاف پذیری)آنهاتعیین میشود.
 
 رنجی که قادر است شادی رااز یک انسان معمولی بگیرد وانگیزه زنده بودنش را زیر سوال ببرد در دیگری که روح بزرگتری دارد انگیزه ی تلاش و تکاپویی مضاعف میشود ؛ مسیر زندگیش را تغییر داده وهدفش را ارتقا می بخشد.
 
رنجها ممکن است درباره ی عدالت خداوند هم ایجاد سوال کنند اما عدالت لزوما نباید توسط انسان دیده شود ودر محدوده عقل و فهم او باشد . گاه آنچه ما بی عدالتی می دانیم و ازان رنج می بریم درزمان و مکان و شعوری فراتر از ما تعریف شده!
 
 انسان ناگزیر باید سرنوشت مکتوب را گردن نهاده واراده خدارا حکم نهایی بداند ولی این به معنای تسلیم شدن در برابر مصائب روزگار نیست . همیشه نقطه پایان آنجا که مافکر می کنیم نیست ...
 
بهترین اتفاقها معمولا زمانی رخ می دهند
 
که انتظارشان را نداریم.
 
پس برای ناامیدی هیچ بهانه ای نیست . با امید و اعتقاد به بیکرانگی قدرت و محبت خداوند واعتقاد به اینکه او همیشه صلاح بندگانش را می خواهد - حتی اگر به ظاهر جز این باشد ـ  می توان بر هر سختی ورنج نام آزمون خدایی نهاد و احساس غرور کرد .